The Family Stone: Kalabalık Bir Ailenin İçinde Kendini Bulmak

Bazı filmler vardır, izlerken insana tuhaf bir şekilde tanıdık gelir. The Family Stone benim için tam olarak böyle bir film oldu. Netflix'te karşıma çıktığında aslında çok büyük bir beklentiyle açmadım. Noel temalı, kalabalık bir aile ve biraz romantizm... Açıkçası klasik bir yılbaşı filmi izleyeceğimi düşünüyordum. Ama film ilerledikçe bunun sadece romantik bir komedi olmadığını fark ettim.

Filmin merkezinde Everett Stone ve ailesi var. Everett, sevgilisi Meredith'i Noel tatilinde ailesiyle tanıştırmak istiyor. Meredith ise düzenli, kontrollü ve biraz mesafeli biri. Stone ailesi ise tam tersine oldukça rahat, gürültülü, birbirlerinin hayatına fazlasıyla karışan ama bir o kadar da birbirlerine bağlı bir aile.

Meredith'in bu aileye dahil olmaya çalışmasını izlerken zaman zaman onun adına gerildim. Çünkü Stone ailesinin birbirine karşı rahatlığı, Meredith'in alışık olduğu dünyadan oldukça farklı. Bir noktadan sonra insan ister istemez “Ben olsam ne yapardım?” diye düşünüyor.

Bence filmin en güzel taraflarından biri de tam burada ortaya çıkıyor. Aile olmak, her konuda aynı düşünmek ya da birbirini her zaman anlamak demek değil. Hatta bazen en çok sevdiğimiz insanları en fazla biz kırabiliyoruz. Film de bunu oldukça doğal bir şekilde gösteriyor.

Meredith'e kızarken kendimi yakaladım

Filmi izlerken başlarda Meredith'e karşı zaman zaman önyargılı olduğumu fark ettim. Onun davranışlarını fazla resmi, fazla kontrollü ve biraz da soğuk buldum. Ama sonra düşündüğümde, kalabalık ve birbirine çok bağlı bir ailenin içine girdiğinde kendisini yabancı hissetmesinin aslında çok normal olduğunu düşündüm.

Stone ailesinin davranışları da her zaman masum değil. Özellikle Meredith'e karşı zaman zaman fazla acımasız olduklarını hissettim. Bir aile birbirini bu kadar iyi tanıdığında, bazen dışarıdan gelen birini kabul etmekte zorlanabiliyor. Çünkü aile içindeki dengeler değişiyor.

Bu yüzden filmi izlerken sürekli taraf değiştirdim diyebilirim. Bir sahnede Meredith'i haklı bulurken, birkaç dakika sonra Stone ailesinin tarafından bakmaya başladım.

Film sadece aşk hikâyesi değil

Başta filmin Everett ve Meredith'in ilişkisi üzerinden ilerleyeceğini düşünmüştüm. Fakat film ilerledikçe aile ilişkilerinin çok daha önemli bir yere oturduğunu gördüm.

Kardeşler arasındaki ilişkiler, anne-babanın çocuklarına bakışı, aileye yeni katılacak birinin yarattığı değişim... Bunların hepsi hikâyenin içinde oldukça doğal bir şekilde yer alıyor.

Üstelik film bunu sürekli büyük laflar ederek yapmıyor. Bazen bir bakış, bazen sofradaki kısa bir konuşma, bazen de söylenmeyen bir şey karakterler hakkında çok şey anlatıyor.

Bence The Family Stone'u izlerken insanın kendi ailesini düşünmesinin sebebi de bu. Çünkü filmdeki aile kusursuz değil. Tam tersine, oldukça gerçek. Birbirlerine kızıyorlar, yanlış anlıyorlar, bazen sınırları aşıyorlar ama yine de birbirlerinden vazgeçemiyorlar.

Biraz komik, biraz hüzünlü

Filmin en sevdiğim taraflarından biri tonunun sürekli değişmesi oldu. Birkaç dakika önce güldüğüm bir sahnenin ardından oldukça duygusal bir anla karşılaşabiliyorum.

İlk başta bu geçişler bana biraz garip gelmişti. Sonra aslında aile hayatının da böyle olduğunu düşündüm. Özellikle kalabalık ailelerde aynı gün içinde hem kahkahalar hem tartışmalar hem de beklenmedik duygusal anlar yaşanabiliyor.

Bu nedenle film, klasik “mutlu Noel filmi” havasından biraz daha farklı. İçinde romantizm ve komedi var ama kaybetme korkusu, aile bağları ve insanların birbirini gerçekten tanımasının ne kadar zor olduğu gibi daha ağır konular da var.

Oyuncular filmi taşıyor

Filmin oyuncu kadrosu da bence hikâyenin etkisini artırıyor. Diane Keaton'ın canlandırdığı Sybil karakteri özellikle dikkatimi çekti. Ailenin merkezindeki anne figürü olarak hem sıcak hem de güçlü bir karakter.

Sarah Jessica Parker'ın Meredith performansını da sevdim. Meredith'i sadece “sinir bozucu sevgili” olarak görmek mümkün ama karakterin kırılgan tarafları ortaya çıktıkça ona karşı bakışım değişti. Oyuncu olarak da sevdiğim biri.

Ayrıca filmde birbirinden farklı karakterlerin olması hikâyeyi daha hareketli hale getiriyor. Herkesin aile içinde farklı bir rolü var ve bu da Noel buluşmasını sıradan bir aile tatilinden çok daha karmaşık bir hale getiriyor.

Bende bıraktığı his

The Family Stone  bazı karakterlerin davranışlarına zaman zaman sinirlendiğim zaman zaman katıldığım bir film oldu. Ama film bittikten sonra uzun süre aklımda kaldı.

Sanırım bunun nedeni, filmin “aile” kavramını fazla idealize etmemesi.

Aile dediğimiz şey her zaman huzurlu, anlayışlı ve kusursuz insanlardan oluşmuyor. Bazen birbirimizi yanlış anlıyoruz. Bazen söylemememiz gereken şeyleri söylüyoruz. Bazen de sevdiğimiz insanları kaybetme ihtimaliyle karşılaşınca onların değerini daha iyi anlıyoruz.

Hiçbirimiz mükemmel değiliz. Ben filmi izlerken en çok bunu düşündüm.

Belki de bu yüzden The Family Stone, sadece Noel zamanı açılıp izlenecek romantik bir komedi değil. İçinde biraz kahkaha, biraz romantizm ve beklenenden daha fazla hüzün barındıran bir aile hikâyesi.

Eğer siz de çok hareketli olmayan ama karakterleri ve aile ilişkileri üzerinden ilerleyen filmleri seviyorsanız, The Family Stone'a bir şans verebilirsiniz. Özellikle kış akşamında, battaniyenin altında izlenecek filmlerden biri olduğunu düşünüyorum.

Benim için film bittikten sonra geriye kalan duygu ise şu oldu: Aile olmak, birbirini her zaman anlamak değil; bazen tüm farklılıklara rağmen birbirinin yanında kalabilmek. Yabancılara göstermediğimiz toleransı ailemize göstermemizin nedeni belki de budur.

Bu filmler de ilginizi çekebilir:

Invitation To Murder

La vie en Rose