Bazen insan durup düşünüyor.
Aynı hayali kuruyoruz, aynı okullara gidiyoruz, aynı kapıları çalıyoruz…
Ama bazıları içeri girmek için kapıyı çalmıyor bile. Çünkü kapı zaten onlar için açık.
Son yıllarda sıkça duyduğumuz “nepo” kavramı tam olarak bunu anlatıyor.
“Nepo”, yani nepotizm.
Akrabalık, aile bağı, tanıdık ilişkileri sayesinde elde edilen görünmez ama çok güçlü bir avantaj. Özellikle “nepo baby” kavramı, bu ayrıcalığın artık saklanamadığı bir noktaya işaret ediyor.
Sorun şu değil aslında:
Birinin ünlü ya da güçlü bir ailenin çocuğu olması.
Sorun, bu avantajın yok sayılması.
“Ben her şeyi tek başıma başardım” denildiğinde,
yıllarca emek veren, defalarca reddedilen, CV’si okunmadan elenen binlerce insanın emeği görünmez oluyor.
Bazıları düşse bile yumuşak düşüyor.
Yanlış bir rol seçiyor, olmuyor.
Bir proje batıyor, fark etmiyor.
Çünkü arkalarında bir ağ var: isim, para, bağlantı.
Diğerleri içinse hata lüks değil.
Bir kez düşersen, uzun süre kalkamıyorsun.
Burada sormamız gereken soru şu:
Yetenek mi geçerli, yoksa soyadı mı?
Elbette her “nepo” yeteneksiz değil.
Ama herkesin aynı başlangıç çizgisinde olmadığını kabul etmeden adil bir yarıştan söz edemeyiz.
Bu mesele sadece ünlüler dünyasıyla da sınırlı değil.
Bir iş yerinde yöneticinin yeğeni,
bir kurumda “tanıdık” bir isim,
bir pozisyonda liyakatin önüne geçen yakınlık…
Hepimizin hayatına bir yerinden dokunuyor.
Nepo kavramı bu yüzden bu kadar rahatsız edici.
Çünkü bize şunu hatırlatıyor:
Çok çalışmak her zaman yetmiyor.
Belki de asıl cesaret,
sahip olunan ayrıcalıkları inkâr etmek yerine kabul edebilmekte yatıyor.
Ve belki de gerçek adalet,
kapıların kim için neden açıldığını dürüstçe konuşabildiğimiz gün başlayacak. Siz bu konuda ne düşünüyorsunuz? Bence bu şekilde elde edilen fırsatlar büyük ölçüde ters tepebilir ve günün birinde maskeler düşer.
Bu konular da ilginizi çekebilir: