Hiç size de oluyor mu?
Bir akşam yeni bir diziye başlıyorum. Daha ilk bölümde başrolü görüyorum ve kendi kendime "Aa, bu geçen hafta izlediğim filmde de vardı." diyorum. Ertesi gün farklı bir platformda başka bir filme denk geliyorum. Tahmin edin kim yine karşıma çıkıyor...
Evet, aynı oyuncu!
Eskiden bunun tesadüf olduğunu düşünürdüm. Ama son yıllarda bunun neredeyse bir alışkanlık hâline geldiğini fark ettim. Özellikle popüler oyuncular, sanki bütün yapımları sırayla dolaşıyorlar. Bir dizi bitiyor, hemen başka bir dizi başlıyor. O bitmeden bir film geliyor. Ardından dijital platformda yeni bir proje...
Bir noktadan sonra karakteri değil, oyuncuyu görmeye başlıyorum.
Karakter mi, oyuncu mu?
Bence iyi oyunculuğun en önemli özelliklerinden biri bana oynadığı karakteri unutturmamasıdır. Yani ekranda o kişiyi değil, canlandırdığı karakteri görmek isterim.
Ama aynı oyuncuyu birkaç hafta içinde üç farklı yapımda izlediğimde bu biraz zorlaşıyor.
Bir filmde sert bir polis...
Ertesi gün romantik bir baba...
Hafta sonu ise komedi dizisinde mahalle esnafı...
Beynim sürekli "Ama sen daha dün dedektiftin!" demekten kendini alamıyor.
Biraz özlemek güzel değil mi?
Eskiden oyuncuların yeni projeleri daha seyrek gelirdi. Yeni bir film çıktığında gerçekten heyecanlanırdık.
"Bu oyuncunun yeni filmi gelmiş."
Bu cümle bile merak uyandırırdı.
Şimdi ise neredeyse her platformda aynı yüzlerle karşılaşıyorum. Hâl böyle olunca yeni proje heyecanı da biraz azalıyor.
Bence biraz özlemek, hem oyuncu hem de izleyici için güzel bir şey.
Yapımcılar neden hep aynı isimleri seçiyor?
Elbette bunun ticari tarafını da anlıyorum.
Ünlü bir oyuncu daha fazla izlenme getiriyor.
Hayran kitlesi hazır.
Reklam yapmak daha kolay.
Risk azalıyor.
Ancak bunun bir bedeli de var.
Birçok yetenekli ama henüz keşfedilmemiş oyuncu kendini gösterme fırsatı bulamıyor. Oysa belki de yeni yüzler sayesinde çok daha unutulmaz karakterlerle tanışacağız.
Yeni yüzleri izlemeyi seviyorum
Beni en çok şaşırtan yapımların ortak noktası genellikle daha önce çok sık görmediğim oyuncular oluyor.
Çünkü onları izlerken kafamda eski karakterler dolaşmıyor.
Tamamen hikâyeye odaklanabiliyorum.
Belki oyuncunun adı bana yabancı oluyor ama karakter bana çok gerçek geliyor.
İşte sinemanın büyüsü de biraz burada başlıyor.
Tabii ki istisnalar var
Yanlış anlaşılmasın.
Çok sevdiğim ve her projede keyifle izlediğim oyuncular da var. Bazı isimler gerçekten her karaktere bambaşka bir ruh katabiliyor.
Ama yine de onların bile arka arkaya onlarca projede yer almasını istemiyorum.
Bence kaliteli oyunculuk kadar doğru zamanlama da önemli.
Son söz
Ben film ve dizi izlerken biraz kaybolmayı seviyorum.
Karakterlerin dünyasına girmek, hikâyeye inanmak istiyorum.
Ama aynı oyuncuyu birkaç hafta içinde beşinci kez görünce ister istemez ekranın büyüsü biraz bozuluyor.
Belki de sorun oyuncularda değildir.
Belki sorun, onları bize hiç özleme fırsatı vermeyen sektördedir.
Siz ne düşünüyorsunuz?
Sürekli aynı oyuncuları görmek size güven duygusu mu veriyor, yoksa benim gibi hikâyenin büyüsünü biraz bozduğunu mu hissediyorsunuz?
İzlediklerim kategorisine bir göz atmak ister misiniz?